PAINTINGS:

1983-1996

PAINTINGS:

1997-2003

Ég er fæddur á síðustu götunni sem byggð var í Reykjavík. Njálsgötu. Frá og með Snorrabraut hætti Reykjavík að vera borg og varð að einhvers konar svæði, höfuðborgarsvæði. Austan Snorrabrautar er allt eitt úthverfi. Þau þóttu flott á sínum tíma.

Ég er fæddur 1959. Ég er fæddur í borg. Ég hjólaði á mínu fyrsta þríhjóli á gangstétt, við götu, fyrir framan hús. Þegar ég var sjö ára fluttum við í úthverfi. Vissulega var gaman að fá fótboltatún en samt saknaði ég "borgarinnar". Nýja hverfið var enn í byggingu og einhvernveginn hafði maður það alltaf á tilfinningunni að það væri bara til bráðabirgða, að maður væri bara geymdur ºarna þar til maður fengi að fara aftur til "borgarinnar". Þetta voru einskonar flóttamannabúðir, sem standa enn. Ég er alltaf jafn hissa á því að ekki sé enn búið að rífa blokkirnar við Háaleitisbrautina.

Þetta er síðasta grein fyrir sumarfrí og mig langar til að enda þetta á ljúfum nótum. Mig langar til að gauka lítilli hugmynd að Ingibjörgu Sólrúnu.

 Þannig er mál með vexti að ég bý nærri Skúlagötuströnd og finnst hún einn skemmtilegasti staðurinn í borginni okkar. Göngustígurinn meðfram varnargarðinum er vinsæll meðal borgarbúa enda einstaklega skemmtilegt að ganga meðfram sjónum á stilltum kvöldum, fjallasýn falleg og hafið róandi: Þarna er gott að fá hugmyndir. Og eitt kvöldið fékk ég þessa.

(Ég vil byrja á því að þakka alla þá rafpósta sem mér hafa borist frá U2-aðdáendum í vikunni sem leið. Ég biðst afsökunar. Bono er örugglega góður maður þó hljómsveitin sé leiðinleg.) Ókei. R-listinn áttaði sig of seint á flugvallarmálinu. Ingibjörg Sólrún skrifaði undir milljarða-endurbætur á Reykjavíkurflugvelli einmitt þegar tækifærið gafst til að færa hann, byggja nýjan völl eða gera járnbraut til Keflavíkur. Gott og vel. En Sjálfstæðisflokkurinn getur lítið sagt.

Flugvöllurinn fer burt. Það er bara spurningin hvenær hann fer. Því meir sem við hugsum til framtíðar því fáránlegri verður flugvöllurinn. Hugsum okkur árið 2101. Það er nú ekki svo langt fram undan. Börn okkar verða ekki orðin nema 120 ára, barnabörnin níræð. Hvað verða margir íbúar í Reykjavík þá? Ef þeim fjölgar jafn ört og á síðustu hundrað árum þá býr ein milljón manna í Reykjavík árið 2101. Mönnum finnst þetta kannski ótrúlegt en þó samt ekki eins ótrúlegt og þurrabúðarmönnunum árið 1901 hefði þótt að heyra að eftir hundrað ár byggju hundrað þúsund manns í bænum. Við sjáum hvert stefnir. Hvar á að koma öllu þessu fólki fyrir? Uppá Sandskeiði? Út í Engey? Suður með sjó? Já, auðvitað er mesta plássið þar. Þar má vel koma fyrir níu hundruð þúsund manna byggð, en þá verður heldur ekkert pláss fyrir flugvöll í Hvassahrauni. Vandamálið sem blasir við okkur nú er því það að flugvöllurinn í Hvassahrauni verður kannski að fara. Það er því dálítið furðulegt að við skulum vera að deila um það hvort flugvöllurinn eigi að fara úr Vatnsmýrinni.

Reykjavík er ung borg. Hún er leikvöllur. Hún er krakkaborg. Hún er Kid City. Hér er margt og mikið að gerast og heimurinn situr og bíður oghorfir og hlustar: Hvað kemur næst frá Reykjavík?Sykurmolar, Björk, Friðrik Þór, gusgus, SigurRós, Ingvar Sigurðsson, Hilmir Snær, Balti, Bang Gang, Emiliana, Múm, Blái hnötturinn, Blíðfinnur, Mínus, Egill Sæ, Sjón, Oz, Gjörningaklúbburinn, öll margmiðlunarfyrirtækin, tölvugúrúarnir... Hvað á þetta fólk sameiginlegt? Þetta er (svotil) allt ungt fólk. Þetta eru (svotil) allt saman krakkar.

Þegar við komum heim frá útlöndum finnst okkur Reykjavík lítil og lág. Eftir 3 vikur erum við búin að gleyma því. Við erum orðin smáborgarar á ný og sættum okkur alveg við það að húsin við aðalgötuna í bænum séu bara tveggja og þriggja hæða. Reykjavík er kjarrborg.

Ofan af Kjalarnesi að sjá er hún bara þyrping. Í eigu Þyrpingar. Það rís ekkert upp úr henni: hún skartar engu stórvirki. Nema Hallgrímskirkju. Okkar litla smáborgaralega menningarelíta hamaðist gegn þeirri byggingu öll sín fyrir- og eftir-stríðsár.